The Fhloston Paradise

Nai asasina

2011-11-14T03:14:00.004+01:00

Nunha conversa por skype con Nai; que sempre me conta parte da ~~emocionante~~ vida das súas amigas...

Eu: Mira que majo o señor, que casou coa moza antes de morrer para que a ela lle quedase unha pensión.
Nai: Majo? Que majo de que ho?
Eu: Oh! E logo non? Pois podía morrer e que a pensión fose para o estado! Foi todo un detalle (aínda que non especialmente romántico) terlle pedido casar á moza para que despois lle quedase a pensión.
Nai: Si, e a ex-muller que?
Eu: Como que?? A ex-muller que? A ver, non sei se coa ex-muller tiña unha boa relación (ti me dirás), pero postos a deixar pasta, deixarlla á moza actual, e non da que se divorciou, ou? A non ser que coa nova moza levase pouco tempo e coa outra mantivese unha boa relación, vamos... Ademais, non dis que á ex-muller xa lle tocaba unha pensión por todos os anos que pasaron xuntos? Algo xa lle tocaba de todas todas! Que máis quería?
Por outra parte, ponte no seu lugar, ti deixaríaslle algo ao teu ex-marido?
Nai [Con certa mala hostia]: Estás de broma, non?
Eu [Despois de que unha bombilla se me pousase sobre a cabeza e levemente excitado ante o descubrimento]: Que estou pensando... cando morra o teu ex-marido, a ti vaiche quedar unha pensión, non?
Nai [Levemente indignada]: Aínda vas pensar que vai morrer el antes ca min!
Eu: Bueno... non tes por que esperar... sempre podes facer que suceda. Eu sería o teu cómplice. Veña, anímate!!
Nai: ...
Eu [Xa emocionándome ante a idea de Nai asasina]: Pero a que molaría? Que te converteses en asasina! Sería a hostia! Iso si, eu non aparecería nunca máis por casa do canguelo. A ver se te ías emocionar... Xa te imaxino, a asasina en serie de Compostela. Aparecendo no xornal e sementando o pánico na cidade cos teus horrendos crimes... Que digo eu, tes que escoller un arma, como todo asasino en serie que se precie, tes que ter un arma que te identifique, que sexa o teu selo. Como pretendes matalos? Cal sería a túa arma?
Nai [Seria, pausada e convencida]: Non sei. O aburrimento.
Eu: [Escacho coa risa]

[Adicado a Amiga ---♥--- co gallo do seu 25 aniversario ]

[by korben @ The Fhloston Paradise]

The Mochi Experience

2011-09-23T22:41:00.001+02:00

Dende que descubrín os mochis en Mapa de los sonidos de Tokyo, unha fantástica película de Isabel Coixet cun morbosísimo Sergi López, sempre tiven moita curiosidade por probalos. A verdade é que creo que a forma na que se estiran os mochis entre a boca e a man de Ryu é unha imaxe que difícilmente se borrará da miña memoria ^^

Pois ben, sen máis que recomendar (e moito) ver a peli, volvamos aos mochis.

Hai un par de meses conseguín por fin atopalos (típica ocasión de un sempre atopa cando non está buscando) nun fantástico (e sorprendentemente grande) supermercado "thai" en Bruxelas. E, sinceramente, as boliñas de arroz glutinoso encantáronme. Volvín mercalas unhas cantas veces e, debo dicir, que ata o momento os meus preferidos son os de té verde e que os que teñen sésamo por riba (a pesar de que me encanta o sésamo, por exemplo, no pan ou na ensalada de algas) me deixaron bastante indiferente tirando a "non gusta". Pero claro, iso, valla a redundancia, para gustos...

Total, que falando con Colega comenteille que tiña que atopar a receita e probar a facelos, porque a pesar de mercar unha versión super industrial, este dóce xaponés tiña que ter unha orixe moito máis tradicional. E buscando, buscando... bueno, atopei a receita (varias) e tamén o fantástico artigo en Wikipedia (en castelán; desafortunadamente ninguén aínda fixo a versión en galego... hummm... igual debería porme máns á obra... ;) hehe) que di (entre outras cousas) o seguinte:

El mochi es muy pegajoso y algo mañoso de comer. Después de cada año nuevo, en los medios de comunicación japoneses, se reportan el número de muertes por atragantamiento con mochi. Las víctimas tienden a ser personas de la tercera edad. Porque al ser pegajoso, el mochi, es difícil de sacar con la maniobra de Heimlich. En la película de comedia japonesa Tampopo, se usa una aspiradora para sacarle el mochi a una víctima de atraganto (algunos expertos aseguran que la aspiradora es en realidad muy eficiente para sacar el mochi atorado).

Estes xaponeses... que cracks! ^^

Por certo, os industriais non son nada pegañentos. So far non tiven ningún problema para tragalos... Así que non sendo que os mochis caseiros si sexan moi pegañentos... medo me dá a festa que poden armar os japos cuns cantos toffees!! ;)

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Imagined business model

2011-09-17T01:21:00.000+02:00

If I were given 10€ every time I have to hear

WOW! You are short! I actually thought you were higher...

Pity it's only in my profit-finder mind, thou.

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Sobre WCs en Leuven

2011-07-24T22:18:00.000+02:00

Un par de curiosidades sobre WCs en Leuven que me atopei o outro día argallando arquivos no meu ordenador... e coas que creo se podería facer unha divertida entrada neste caótico blog.

A primeira é un video dun sistema de limpeza nun restaurante do centro de Leuven...
Para flipar. Cando un ve cousas así pensa se o futuro non estará chegando demasiado rápido para que un non poida evitar quedar coa boca aberta de par en par ante este tipo de cousas...

A segunda é un carteliño de instruccións nunha facultade da KU Leuven que, ao non estar provista de semellante sistema de limpeza, ten que recurrir a métodos alternativos para mante-la limpeza dos seus baños públicos...

Fantástico, eh? :)

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Typical Belgian quotes I

2011-04-16T15:18:00.001+02:00

I am not a racist but, honestly, I don't like the Moroccans. Those filthy, trashy people...

This quote can be heard countless times in Belgium. Yesterday, it was a young woman who told me and... you know? I felt like replying to her:

Well, I TOTALLY understand... Actually, something similar happens to me:
I am not a misogynist but, honestly, I don't like women. Those stupid-blond and pussy-smelly people...

right? ¬¬

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Realize

2010-01-28T11:42:00.005+01:00

Un dáse conta do friki (en xerga inglesa, mais propiamente "geek") que é cando le cousas coma esta...

When under attack the network regenerates links to maximize fault tolerance, when things are calmer it reconfigures itself to be efficient.

...e sorrí de gustirrinín.

Volve a lelo e mostra un sorriso amplo...

Repara no tramo "reconfigures itself" e xa se sofoca de emoción.

Ata que se decata de que a sensación que está a ter non está tan lonxe de ser un sucedáneo de unha décima parte dun...

;)

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Friskies

2009-12-11T13:03:00.004+01:00

Ocorreu nun tren rexional Vigo - Compostela:

O tren acaba de facer unha parada. Eu ía lendo un libro da biblioteca e quedeime medio sopa. Esperto ó sentir abri-las portas e subir xente. Ao pouco, achégaseme un peculiar homeciño cun xersei que (nos 80) puidera ter causado furor e dime:

El: - ¿Eres Ángel?
Eu: - Non...
El: - ¿[O_meu_primeiro_apelido] [O_meu_segundo_apelido]?
De repente fíxome que ten o meu carné da biblioteca e entendo o porqué de chamarme Ángel (A biblioteca pública de Compostela chámase Ángel Casal).
Eu: - Ai si! Son eu!
El: - Es que cuando entré en el tren vi el carnet tirado en el pasillo, vi la foto y te reconocí aí sentado. Por eso...
Eu: - Ah! Pois moitas gracias!
El: Si, conviene decirlo.
Eu: ...

Pues si, conviene decirlo... E procuro dicilo sempre... O_o
Total, que ao colle-lo libro da mochila caume o carnet, que ía dentro.
Pero a cousa non acaba aí. Seguin lendo un rato e volvin quedar durmido. Cando espertei, levanteime para ir ó baño e, ó volver, o señoriño volveume abordar...

El: - Mira, el carnet ese de la bilioteca... ¿Para que te sirve?
Eu: - (???) Para coller libros...
El: - ¿Pero como funciona?
Eu: - [Cara de "Ein?"]
El: Claro, ¿que pasaría si no tuvieses carnet?
Eu: - [Cara de "Ein?"] Pois... A ver, dende o principio. O carnet serve para coller libros.
El: - ¿Pero tienes que pagar por coger un libro?
Eu: - Non!
El: - Claro, ¿pero si no tienes el carnet, tienes que pagar?
Eu: - [Venga, va...] A ver, é o carnet da biblioteca pública de Santiago. Como biblioteca pública, ti podes ir alí e coller os libros que che interesen libremente... sempre que non os saques da sala. Se os queres levar para casa, necesitan ter un rexistro cos teus datos para levar un control dos préstamos. Para iso se fai o carnet. Por tanto, este non é nada máis ca unha forma de identificarte e referenciar a un rexistro existente dun usuario na base de datos da biblioteca...
El: - ¿Pero como es? ¿Tienes que pagar por tener el carnet?
Eu: - [Non te endendo...] Non! Non... Fas unha solicitude e en dous/tres días dancho de forma gratuita. A biblioteca é pública...
El: Vamos, que el carnet es un simple registro. En el fondo no sirve para nada.
Eu: Bueno... [Non diría tanto! Utilidade ten!]
El: Vamos, que si lo pierdes te harían otro igual.
Eu: Si... claro...
El: Y sin coste alguno.
Eu: [Ein?]
El: [Cara de: "Aaaacabáramos!!!"] Vamos, que en el fondo, no te he hecho ningún favor!!!
Eu: Em... Bueno... Si...
[Sorrío compunxidamente, dou media volta e marcho]

Cada día estou mais convencido de que a vida en Renfe é moito máis emocionante... Cada día estou mais convencido de que Renfe debería cambia-lo seu eslogan de "El tren y tú" polo de "El tren, tú... y los Friskies" ;D

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Inopia

2009-10-16T18:34:00.005+02:00

Eu: Mamá, estáseche queimando algo.
Madre: Espera, espera.
Eu: [Flipándolo] Mamá, estáseche queimando algo...!!!
Madre: [Virando a cabeza un pouco desconcertada, e despois cambiando a horror] Ai!!! A potaaaa!!! [E sae correndo disparada á cociña]
Eu:...

De tal palo tal astilla. Agora entendo porque me deixo o mando da TV na nevera, porque me quedo mirando hipnóticamente a lavadora dar voltas, porque tiro o bote do iogur ó fregadeiro e a culler ó lixo, porque busco cousas desesperadamente que teño nas mans, porque vou á piscina sen levar bañador, porque saio á rúa con pinzas na roupa (o outro día quiteille unha a miña nai no supermercado)... e innumerables cousas máis.

Sin duda, me viene en los genes!!! :D

[by korben @ The Fhloston Paradise]

De borracheira

2009-09-24T16:47:00.003+02:00

Principalmente teño tres variantes:

1. Variante "Amor total": quiero muchísimo a todo el mundo y no paro de decírselo. Mi vida sin ti no tendría sentido, te quiero tanto... blablabla... Aquí é cando os meus amigos din a mitica frase de "Vale, si... que estás borracho..." ;) [Pero pois claro que vos quero rapaces!]

2. Variante "Sinceridade total". Esa é a do episodio Krooner. Chamar maricas malas ás maricas malas. Dicirlle a outro que o seu peinado é horrible, ou dicirlle ó responsable de son que se oía como o cu e que non sabía onde coño se metera durante toda a festa [esto último si, tamén o fixen...]. En outras ocasións teño estado a punto de recibir unha hostia de non ser polos meus amigos que se meten polo medio, como aquela vez na que un tío me ofreceu da súa copa e eu lle respondin con un "Ai no, que está de beber ti e me dá asquito". Ya ves... :o

3. A variante arrastrada. Ben, esta non ten nada de especial, simplemente vou tan cego que nin teño amor nin sinceridade para repartir :P

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Save the children??? Que collóns! Save este child first!!! :P

2009-06-22T18:25:00.001+02:00

Ocorreu cando eu aínda vivía compartindo piso.

Chegaba eu a casa da biblio (que raro...) e atópome a Compañeiro-de-Piso falando con Rapaz-horriblemente-guapo.
Entrei en casa, saudando primeiro, e funme cara á miña habitación. Minutos mais tarde saia e eses dous aínda seguian de trécola... :)
Que afortunado Compañeiro-de-Piso!!! A conversación parecía moi divertida! Seguro que era o seu ultimo ligue, e que mono era!!! Despois fun cara á cociña a face-la cea e, acercándome á porta da entrada e polo tono da conversa [que non "eavesdropeei"!!!, xúroo!!!] deducin que Rapaz-horriblemente-guapo era realmente Comercial-horriblemente-mono.

A conversa rematou. Compañeiro-de-piso explicame que era un comercial de Save the Children, que houbera moi bo rollo [como para non habelo!!!] e que lle dera pena dicirlle que non, pero xa estaba afiliado a outras ONGs e non era plan... Os fondos asignados a ONGs xa estaban presupostados ;)

A miña resposta, do máis espontánea, foi:

"E porque non lle dixeches!!!: Save ti este children first!!!" ;)

:P

Que te folle un pez!!!

2009-06-06T10:33:00.002+02:00

Hai tempo plantexábame cal é a intencionalidade real ou que desexamos que lle pase ó que lle dicimos isto.

Cando mo digan a min... debo pensar que o que mo diga desexa que viva unha experiencia desagradable? [Que un peixe me folle non parece, a priori, moi apetecible...] Ou debo enfocalo no sentido de que "será mellor que me folle un peixe, porque polo menos el vai esquecer todo ós tres-catro segundos..."

En resumo: Quen o pasaría peor? Eu ou o peixe? ;)

[by korben @ The Fhloston Paradise]

Reinventarse o morir

2009-05-02T18:35:00.000+02:00

Era o meu segundo ano vivindo en Vigo. A zona, céntrica, pero tranquila... ata que un día se puxeron de obras no edificio que tiñamos xusto en frente. Era unha remodelación interior. Intrigados, as miñas compañeiras de piso e máis eu preguntabámonos se esa remodelación tería como resultado a aparición dun novo local na cidade que turbaría a relativa paz que reinaba na nosa zona.
Ás poucas semanas, sen saír do noso asombro, descubrimos qué era: un ximnasio para mulleres.
O certo é que nunca nos plantexáramos que tal sitio puidese existir, para nós un ximnasio era simplemente iso: un sitio onde a xente vai traballar con máquinas ou asistir a clases dirixidas para facer exercicio e manterse en forma... e o certo é que non viamos que necesidades especiais podían ter as mulleres para requeri-los servizos dun ximnasio especializado. Pero o certo é que tiña eses servizos. Para entendelo, non fai falla máis que intentar respostar ás preguntas que Curves facía ás mulleres da cidade que, sorprendidas, se detiñan un rato a averiguar "qué se cocía alá dentro":

<< ¿Dispón de 30 minutos por día, 3 veces por semana para mellora-la súa calidade de vida? >>
Está claro, hai unha gran cantidade de mulleres que teñen un ritmo de vida tan axetreado que cren non poder sacar tempo para facer exercicio. O traballo na empresa, o traballo en casa, os fillos... moitas responsabilidades para a muller todoterreo desta sociedade. De aí que a moitas poida interesarlles unha sesión concentrada en pouco tempo de exercicio.
Outras, sen mais, sen querer deixar de ir ó ximnasio, atópano terriblemente aburrido ou lles dá moita pereza e prefiren pasar nel canto menos tempo mellor.

<< ¿Preferiría facer exercicio nun entorno deseñado especialmente para a muller? >>
Moitas mulleres se sinten fóra de lugar ou incómodas compartindo un ximnasio cheo de homes que teñen outra forma de realizar exercicio e persiguen outros obxectivos. Incluso preferirían ter maior número de máquinas destinadas a modelar certas partes do corpo coma os abdominais ou os glúteos, e non necesariamente os biceps ou os hombros.

<< ¿O apoio de outras mulleres axudaríalle a acada-los seus obxectivos de benestar físico? >>
Converter o ximnasio non so nun centro de exercicio, senón nun centro social, onde haxa moitas outras persoas que persiguen os mesmos obxectivos e coas mesmas motivacíóns pode ser sen dúbida un reclamo moi importante.

e outras preguntas como:
<<¿Ha probado o considerado otros centros de bienestar físico sin encontrar nunca uno que se adecuara a usted? >>
<<¿Alguna vez quiso formar parte de un programa de bienestar físico que fuera divertido y posible de hacer? >>
que obterían unha resposta similar.

Foi por isto que non me sorprendeu demasiado a decisión de Ask.com para reorientar a súa estratexia competitiva dirixíndose exclusivamente ao público feminino.
É máis, non só ás mulleres, senón, en concreto, ás de mediana idade.

Vemos, por tanto, que, con Google copando máis do 60% do mercado dos buscadores, non queda outra alternativa máis que reinventarse ou morrer. Nesta nova etapa da rede, "a versión 2.0", onde a opinión do usuario conta máis que nunca, os productos que xa coñecíamos están evolucionando, madurando, e especializándose en función das distintas necesidades e requisitos que os usuarios poidan ter.
Cabe facerse a pregunta de: que necesidade ten ninguén de empregar outro buscador cando Google e todopoderoso e ninguén pode facer unha mellor busqueda ca el? Bueno, certamente, tomando esta proposición como premisa, non iriamos a ningún sitio porque, ao meu xuízo, é falsa. Google non é a panacea das búsquedas en Internet. Por exemplo, á hora de buscar imaxes, eu prefiro moitos outros buscadores antes que Google, porque en xeral obteño mellores resultados. Poderán os responsables de Ask.com convencer ao público ao que se dirixen de tal cousa? Eu creo que si, sempre e cando saiban publicitarse e achegarse a este público adecuadamente e, por suposto, lles proporcionen resultados satisfactorios.

Por tanto, coa Web 2.0 "viento en popa a toda vela" e a madurez dos productos que xa coñeciamos evolucionando cara un perfil cada vez máis centrado nas necesidades específicas dos usuarios, non cabe dúbida que a rede de redes será, cada vez máis, unha rede eminentemente social.

Un Facebook Aristócrata???

2009-04-30T14:56:00.001+02:00

A principios de marzo deste ano Facebook sorprendeunos cun novo deseño da páxina principal, a xestión dos eventos, a privacidade... Bueno, foron bastantes cambios, e non simplemente de deseño, que tamén cambiou, senón estructurais e de xestión de contidos e eventos.
Destes eu destacaría, ademáis do xa citado cambio de deseño, que me parece un acerto por ofrecer liñas máis suaves, depuradas, sen tanta esquina... vamos, un rollo moito máis zen, cambios na páxina principal de usuario (non a do perfil, senón na que se reciben as actualizacións dos amigos) e cambios na xestión da privacidade.

Na miña opinión, introducir a actualización en tempo real das "cousiñas" que fai a xente me parece un grandísimo acerto. Antes había un batiburrillo de cousas desordenadas que se presentaban na páxina principal atendendo a non sei qué criterio. Había que navegar exhaustivamente para "non perderse nada" e a veces non aparecían as cousas que realmente a un lle interesaban. O dito, non sei que criterio utilizaban os do Facebook, pero na miña opinión era un tanto extraño, oscuro. Agora, cada vez que alguén publica algo no seu wall aparece unha notificación en tempo real (sempre e cando actualicemos a páxina, claro). Así, tódalas historias aparecen ordeandas por orde cronolóxica... e resulta imposible perderse nada!!!

Outros cambios, referidos á xestión dos contidos e á privacidade, pasaron moito máis desapercibidos, pero non por iso son menos salientables. En canto á privacidade, se engadiron as listas de amigos, para poder clasificalos en grupos e, así, asignar a cada grupo determinados permisos para ver e/ou interactuar cos contidos que un sube. Ademais, apareceu unha ferramenta idónea para o control da privacidade, que consiste en que un pode ver como un amigo vería o perfil, e así podese controlar á perfección que é o que quero que vexa e non. Antes, todo era un pouco abstracto, porque un nunca era consciente nin tiña a seguridade de estar ocultando convenientemente os contidos a quen non se lle quería dar permiso.
Por outra parte, e entre outras cousas, decidiuse que serían os usuarios e non a rede social os que teñen a propiedade dos contidos publicados. Algo, segundo o meu parecer, digno de coñecer e divulgar, pois a veces creo que a xente non se para a pensar nestas cousas máis "engorrosas" coma os típicos termos legais que un nunca le cando se dá de alta nun sitio e pulsa "Aceptar" ou "Seguinte" sen parar... E claro, despois pasa o que pasa!!! ;)

Curiosamente, a maior parte da xente se quedou co cambio de deseño. En concreto, a xente arremeteu contra o cambio de deseño da páxina principal e durante unha semana sucedéronse sen descanso actualizacións de estado tipo:

No me gusta nada el nuevo Facebook

Quien cojones puso el Facebook así

Quiero volver al antiguo Facebook

... e un longo etcétera.

Eu, pola miña parte, e sempre co meu gusto pola provocación (non gratuíta señores, senón para fomentar o diálogo e a discusión constructiva...) respondin co propio:

Ero Balsa cre que é a única persoa que prefire o novo inicio de Facebook!!! :o E por eso, cre que a xente ten unha falta total de criterio!!! :P

Polo que recibiría críticas (esperadas, menos mal!) posteriormente por parte dos meus amigos.

Amiga1 comentou ó meu estado: Si es que no hacemos más que quejarnos! Yo al principio lo odie un poco, pero me voy acostumbrando... .
E é precisamente esa chaga onde vou poñe-lo dedo: a xente non fai máis que queixarse!!!

El País publicaba o domingo pasado, 25 de Abril, unha noticia que me fixo ve-la cruda realidade. Facebook, abríndose ao proceso democrático e dando a [xenial!!!] posibilidade aos propios usuarios de contruí-la sociedade na que queren participar, recibe unha participación do 0,3%. Por tanto, dado que podemos entender aristocracia coma unha forma de goberno na que o poder soberano radica nun número reducido de persoas... poderíamos chegar a pensar que estamos ante unha aristocracia en Facebook? Espero, polo ben de todos, que non sexa así. A votación foi aberta, simplemente, a participación moi baixa, pero todos tiñamos dereito a ter votado e decidido se os cambios eran aceptados ou non. Por outra parte, o 74% pronúnciase a favor dos cambios (xa introducidos, a xente xa os coñecía e podía xulgalos consecuentemente!!!) realizados.

Amigo1 díxome unha vez que, en democracia, se non votaba e ganaba un partido que non me gustaba, que logo non me queixase que en parte era culpa miña (cousa que non comparto, pero que dá que pensar...).

A xente, por tanto, quéixase, pero logo, acostúmbrase... que conclusión debemos sacar disto? Que aínda que fagamos algo mal na rede a xente acabará aceptándoo? É isto o que realmente queremos que pase? Realmente queremos un modelo de sociedade pasiva e queixumosa???

En fin, con isto quero salienta-la pobre participación dos usuarios da rede nos temas que realmente importan. E é que a xente non se dá conta da dependencia (non hai que ver nesta palabra un puro sentido negativo...) que estamos desenvolvendo cara á rede. Por tanto, creo que deberíamos construir Internet dun modo ético, dun modo democrático. A rede xa non é cousa de informáticos e duns poucos expertos do sector. Hoxe en día, todo o mundo usa Internet, ultimamente, máis que nunca. Sen embargo, non nos implicamos con cousas esenciais coma a privacidade, a seguridade... deixamos que Internet e tódolos seus participantes entren nas nosas vidas, e en moitas ocasións abrímoslle-las portas de par en par. Confiamos sen saber moi ben porqué cando enviamos información nos formularios, cando pagamos con tarxeta de crédito en determinados lugares... E non quero crear desconfianza nin meterlle medo á xente. Simplemente, creo que cada un debería ser responsable e consecuente dos seus actos Internet.
Como? Pois creo que é moito máis doado do que cremos. Tan doado coma que non nos damos conta de que sen sabelo, estamos construíndo Internet. Co simple proceso selectivo de usar unhas aplicacións e dárlle-las costas a outras xa están marcando un rumbo na evolución da rede de redes... e que outra forma máis democrática ca esa non? Pois isto non é nada. Os usuarios poderíamos implicarnos moito máis, igual que pedimos que arranxen unha estrada, que constrúan escolas, que se lles axude ós discapacitados, que se empreguen enerxías limpas... na vida "real", podemos face-lo mesmo de cara á vida "virtual" e solicitar todo tipo de actuacións de cara a unha vida cibernética máis cívica.

Sen embargo, non creo que debamos cargar por completo aos usuarios con esta responsabilidade. Somos os desenvolvedores de aplicacións, os que coñecemos "as tripas" de Internet e o funcionamento interno os que debemos poñer Internet e tódolos servicios que veñen con ela, ó servicio da sociedade. Non creo que se deba obrigar á xente a opinar, quizáis si incentivala... o que de verdade me parece un acerto é crear mecanismos que recollan a opinión da xente e que fagan que opine... aínda que sexa sen que a xente se decate.

Se buscamos a implicación da xente, facendo que a xente desexe implicarse, que o faga gustosamente... conseguiremos que a rede se faga realmente social.

Intimidade

2009-04-30T12:31:00.001+02:00

Cada vez me sorprende máis a forza coa que irrumpiron as redes sociais nas nosas vidas.
Recordo que ata hai menos de ano e medio non tiña nin idea do que era unha rede social (bueno, oíra falar delas, pero pensaba que tan só se trataba de algo para "moi frikis da informática e o mundo internet"). Quen me diría que un ano máis tarde me podería chegar a pasar horas e horas diante do Facebook!

Abrin a miña primeira conta nunha rede social porque Amiga1 estaba de Erasmus en Austria me dixo que colgara unhas fotos en Internet, e que se me facía unha conta en Facebook podería velas. Encántame ver fotos, sobre todo "de sitios descoñecidos", así que non fixo falla moito tempo para convencerme: Unha semana despois tiña aberta unha conta en Facebook. Sorprendeume atoparme alí a outros amigos e saudeinos cun "Oh! Como ti por aquí? Que sorpresa!", e dediqueime a "investigar", un curioso eufemismo para referirme a "curiosear nas cousas que tiñan colgadas".

Ó principio non tiña moitos amigos, polo cal me pasaba a maior parte do tempo en Facebook xogando coas [daquela] novidosas aplicacións embedded pero pouco a pouco eu e máis Amiga2 (que xa me atopara alí) fomos convencendo ó noso circulo máis íntimo de amigos para que se unisen á rede.

E así, case sen decatarme, arredor dun ano despois e ata o día de hoxe, teño a case tódolos meus amigos no Facebook e a actividade diaria é imparable (a veces frenética!!!). Cólganse fotos constantemente, actualizan os estados (tipo Twitter) sen parar, a xente obtén novos resultados en xogos (que publica), comparte links que lle chamaron a atención mentres navegaba en Internet, comparte videos de YouTube... e unha infinidade de cousas máis. A miña impresión? Facebook (así coma outras redes sociais similares) acortou as distancias entre as persoas. Permitiu coñecer o día a día de persoas coas que case nunca tiñamos contacto ben por distancia xeográfica, ben porque non había costume de chamarse por teléfono ou falar polo msn... Definitivamente, Facebook faille moita honra á súa definición: rede social.

Agora ben... ata que punto queremos realmente acortar estas distancias? Ou mellor dito: ata qué punto é necesario ou aconsellable acortalas?

Loretahur e un par de amigas fixéronme reflexionar sobre to tema da intimidade.

Estes son algún dos casos que espertaron o meu espírito crítico:

1. Un día, mentres estaba "de informático" en casa de Amiga3 formateando un dos seus portátiles (tarefa que como friki do grupo non me podo resistir a desempeñar con orgullo...), descubrin que Amiga3 e Amiga4, para non aburrirse mentres tanto, se dedicaban a curiosear no outro portátil perfiles no Facebook e no Tuenti. Eran perfiles, en xeral, de xente coa que non tiñamos contacto ou había moito tempo que non viamos. A situación, para facernos unha idea, era a típica de revista do corazón: foto por aquí, foto por allá, comentario por aquí comentario por allá. De repente asaltoume a dúbida: Realmente serán quererían estas persoas que estivesemos vendo esas fotos? E o que é case peor: quen se dedica a facer o mesmo coas miñas fotos?

2. Tras este acontecemento, Amiga5 preocúpase realmente pola xente que accede ás súas fotos e se interesa polo nivel de privacidade que hai en Facebook. Explícolle a grandes rasgos que, no meu caso, ao perfil só poden entrar os meus amigos, así coma as fotos.

3. Amiga4 comenta que ultimamente se atopa a moita xente por Compostela coa que nunca falou e que "non coñece" pero que sen embargo está cansada de ver en Facebook, en fotos de outras persoas. Que situación máis extraña non? :s

4. Tralo comentario de Amiga4, Amiga5 volve outra vez a interesarse pola privacidade en Facebook. Chegados a este punto, e trala recente modificación en Facebook sobre as listas de persoas, lle informo que agora pode bloquear a xente para ver determinados contidos no seu perfil. As listas de persoas, que se poden configurar libremente e introducindo á xente que un quere, son un instrumento utilísimo á hora de configura-la privacidade dos nosos contidos. Outro instrumento que lle pode resultar moi útil é o de "Ve-lo perfil propio como o vería Fulano", así pode saber exactamente que contidos lle está ensinando a cada persoa.

5. Recentemente fago novos amigos e accedo a un montón de información que quizais eles aínda non quixesen compartir comigo...

6. Loretahur cita a Cameron Marlon, académico do MIT: << O número medio de contactos en sitios coma Facebook é de 120 e as mulleres tenden a ter máis que os homes. Sen embargo, o número de amigos cos que realmente se interactúa é bastante inferior: sete no caso dos homes, e dez no das mulleres. > >
A lectura que eu fago disto é: ese número reducido de xente é realmente a que é benvida aos contidos máis íntimos. Ao resto nunca lles ensinaríamos motu proprio o noso album de fotos...

7. Loretahur: < < A identidade dixital ten maior persistencia e está ao alcance de calquera navegador. > >
Realmente somos conscientes de a disposición de quen estamos poñendo a nosa información? Non entrar a facer debate demagóxico e sensacionalista pero: sabemos que uso lle darán aos nosos contidos as persoas que teñen acceso a eles? Como di Loretahur, antes, ensinabamos o album de fotos en casa e a quen nós queriamos. Tras ensinalo, o album quedaba na casa e ninguén volvía ter acceso a el a non ser que nós llo ensinásemos. Hoxe, nin sequera controlamos quen o pode ver: sabemos a quen llo autorizamos, pero sabemos se estas persoas tratan os nosos contidos coa privacidade que nós desexamos? Eu mesmo puiden ve-las fotos de amigos de amigos meus... que quizais eles non quixesen que eu vise...

8. Loretahur:
< < ¿cómo conseguíais relacionaros sin saberlo todo de la otra persona? ¿No os daba miedo que fuera un delincuente o algo peor? ¿Que ocultara algo…?

- Era parte de la gracia que tenía el relacionarse e ir descubriendo poco a poco a un semejante. Ahora eso se ha perdido. Con vuestros programas implantados de cálculo de compatibilidad social, desecháis conocer a gente. No sabéis cuánto os estáis perdiendo… > >

9. Loretahur:
< < Si a nosotros nos avergüenza ver una foto de nuestros años mozos (foto que tenemos perfectamente aislada del espectro público en nuestro álbum de casa), imaginaos lo que supondrá cargar con ella para siempre. La baba de caracol que dejamos por Internet se extiende a diestro y siniestro. Creemos tenerla controlada, pero nunca más lejos de la realidad. Ya no depende exclusivamente de nosotros, desde que hemos cambiado nuestro rol privado por el de personaje público. > >

E ata aquí para non converter isto nun típico-tópico decálogo ;)

Todos estes comentarios van dirixidos a mostrar a miña preocupación pola perda da intimidade. Vexo moi positivas tódalas posibilidades que nos brindan as redes sociais, como conseguen acortar distancias entre as persoas, manternos conectados día a día e abrir novas posibilidades de interactuación social. Sen embargo, debemos poñer e coñece-los límites deste torrente de información que estamos expoñendo ao público.

Son novos retos que se nos plantexan ós enxeñeiros do futuro; porque non só hai que poñe-los medios, senón adecualos ás necesidades das persoas. Pois como di Loretahur,
< < Un buen ingeniero no es el que entiende a las máquinas, sino el que entiende a las personas que están tras esas máquinas. > >

Prevaricación

2009-03-29T23:16:00.003+02:00

Segundo a RAE:

Delito consistente en dictar a sabiendas una resolución injusta una autoridad, un juez o un funcionario.

Esta é unha destas palabras que levo escoitando toda a miña vida sen ter nin idea do que significa... pero por intuír "de que vai a cousa" non me parei nunca a saber exactamente a que se refería :o

Pois ben, unha menos!!! :D

Irse de guai :)

2009-03-24T20:57:00.005+01:00

Que pouco me gusta que me subestimen!!!

Hai un par de meses obtiven unha bolsa para traballar nunha aula de informatica da universidade.
O traballo que hai que facer... pois é moi lixeiro: abri-la aula, axudar aos usuarios, instalar algún programa... pero, en definitiva, o groso do traballo é controla-la impresora de libre uso.
A impresora está accesible aos usuarios dende un único ordenador, así que hai "contenda polo recurso" e ademáis atasca bastante... así que soe dar traballiño.

O ordenador dende o que se pode acceder ten un letreiro que reza:
"Máximo tempo de uso: 15 minutos"

Como sempre ocorre neste país, algo gratuíto tende a recibir un uso abusivo, sen que uns usuarios se preocupen polo uso que lle queiran dar os demais... En xeral sempre hai que pegarlle un toque de atención a alguén que leva demasiado tempo na impresora... cando hai xente esperando, claro.

O de hoxe non tivo nome. Un par de tipos xa maiorciños chegaron sobre as 17:30 e estiveron imprimindo sen interrupción ata as 18:30 minutos. Ó chegar unha rapaza (inaugurando a cola), deixeinos un ratiño máis para ver se acababan ó ver que ela estaba agardando... pero non, levaban un tocho de apuntes impresos e seguiron... sen trazas de querer parar. Tras dez minutos de marxe...

- Perdoade, pero hai unha rapaza agardando e só dispoñedes de 15 minutos de uso...
- Si, ya, ella va despues, ya terminamos ahora.

O tipiño respondeume dun xeito seco e cortante [Tío, xa sabía que ela ía despois!!!]. Non lle dei importancia. Persoas maleducadas hainas en todas partes e a todas horas, así que a estas alturas da vida non me quita moito o sono.

A rapaza marchou antes dos seus 15 minutos de tempo. Inmediatamente os rapaces volveron a ocupa-lo posto e, casualidades da vida, entrou outro rapaz pola porta. Un dos rapaces díxolle ó novo en escena:

- Tienes mucho por imprimir?
- Hum! Bueno, si, un poco...
- Vale pues imprimimos un par de temas y ya te dejamos vale?

Flipando. Estaba flipando. Levaban media tarde empregando a impresora e non se lles ocorre outra cousa máis altruista que non cederlle o sitio ó rapaz que acababa de chegar.

Por suposto, pasaron máis de 15 minutos. Os rapaces falaron co tío, dicíndolle que lles quedaba pouco, que tiña que agardar... Xa levaban máis de 20 minutos e a miña paciencia esgotouse.

- Mirade, levades xa máis de vinte minutos, tedes que deixarlle o ordenador ao rapaz que está agardando.
- [Saca de móbil e cun tono agresivo dime:] Diecinueve minutos.
- Tanto dá, pero xa levades toda a tarde e volvedes a excede-lo tempo.
- [Máis agresivo:] Oye tío, por que te metes en donde no te llaman???
- Son o responsable da aula. Hai un letreiro que vos limita o tempo a 15 minutos. Non me meto onde non me chaman.
- [Máis agresivo:] Te vas de guay no? Ya hemos hablado con el chico. Así que tranquilito.
- Levades imprimindo toda a tarde e hai un rapaz agardando. Vos volvíchedes pasar de tempo... Non podo imaxinar menos compañeirismo, sinceramente. Creo que víchede-lo letreiro e paréceme xusto velar porque todos poidan usar a impresora.
- [Máis agresivo:] Pero como te vas de guay tío, mira que te vas de guay!!!
- Mira, se queres crer que me vou de guai, por min perfecto :)
[Aí marcharon]

Que pouco me gusta que me subestimen!!!

Mira chorvo, se quixese "irme de guai" teríao feito moito mellor!!! Te voy a dar unos cuantos ejemplos:

1. << Mira encanto, tes para deixar ese posto exactamente tanto tempo como me leve programar unha rutina que che apague directamente o ordenador que, para a túa información, será menos de un minuto e non terei nin que moverme do sitio.>>

2. [Despois de acercarme e apagar a impresora] << Ooops!!! Creo que lle toca a ese rapaz que está agardando dende hai máis de 15 minutos. Chao-chao... >>

3. << Oe, canto tempo levas coa carreira? Nove? Dez? Once anos? Que estudias, empresas ou económicas? Pero iso non son carreiras que se sacan ano por ano? Bueno, iso tampouco ten moito que ver... Eu levo 5 anos en Teleco e xa remato este ano. Anda! Ano por ano! jejeje. :) Bueno, que xa me estaba desviando do tema... Comentábacho porque pensei que quizáis non che importase parar un momentiño de imprimir eses apuntes e deixar un rato ao rapaz que está agardado... Total! Para o que che van a servir... Que máis che dá ter eses apuntes hora arriba hora abaixo... xa que esperaches todos estes anos... >>

4. << Me parece que alguén lle vai suprimir ao teu ordenador os dereitos de impresión! Que horror non? Que poida facer iso inmediatamente e ti non teñas nin idea de como evitalo! En fin! Chao... >>

5. << Creo que non me entendiches ben a primeira vez. Son 15 minutos. Deberías estar agradecido de que che deixei cinco minutos de marxe porque se me tivese dado a gana podería ter paralizado esa insignificante impresión ós 15 minutos... e 1 segundo. Así que, "se non che importa..." >>

Isto xa me fai máis xustiza!!! Se é que cando eu fago algo, intento facelo o mellor que sei! Non coma outros, que deixaron a educación non sei onde e se rebotan ás persoas aparentemente débiles cando intentan facer o seu traballo. Non che parece que tiña razóns suficientes para que acatara-las normas e quedar caladiño? Se medise 1,90 en vez de 1,70 e fose o dobre de ancho non te me habías rebotar do mesmo xeito... se é que aos tíos coma ti xa mos coñezo. Uns pringados que intentan irse de guais... e non chegan a chachis.

Eu fun educado e respectuoso contigo... porque me respondes con semellante trato?

Por culpa de esta xente, que emprega a violencia e as malas maneiras hai xente que renuncia ós seus dereitos e non denuncia situacións impermisibles... Prometo que intentarei non ser un deles.

Gente Tuenti

2009-03-21T15:17:00.002+01:00

Sábado noite. Eu estaba coas miñas amigas de Santiago e saiu o tema das redes sociais, ás que ultimamente estamos enganchados. Neste caso, a "discusión" centrouse na disxuntiva:

Facebook o Tuenti?

Ben, a miña opinión está máis que definida. O primeiro "status" que puxen en Tuenti foi "Ero está... convencido de que Facebook mola +". Por qué Facebook e non Tuenti? Bueno, para gustos cores, pero aquí expoño os meus motivos, que son basados na miña experiencia persoal e baixo a miña opinión e punto de vista [isto último que quede ben claro]:

1. A primeira, ben simple, e moi subxectiva pero non por iso menos importante... Facebook foi a miña primeira rede social. Como o comportamento humano é bastante reacio a cambios innecesarios [ambas son redes sociais, e por tanto con finalidades moi cercanas], decidiu que o funcionamento de Tuenti era "extraño" e aí todo comezou "a ir mal". Porque, sinceramente, creo que o funcionamento de Tuenti é raro, raro, raro...

Xa co funcionamento...
2. As notificacións. Dios!!! Que pesadilla! Imaxinade abri-la conta, en calquera das dúas plataformas, e atoparse con que fuches etiquetado en 25 fotos.
Tuenti: Clicar foto por foto para ir sacando aviso a aviso. X ha sido etiquetado en 25 fotos. X ha sido etiquetado en 24 fotos. X ha sido etiquetado en 23 fotos. X ha sido etiquetado en 22 fotos. X ha sido etiquetado en 21 fotos. X ha sido etiquetado en 20 fotos... y sigue la cuenta atrás! Ata chegar a cero. Yupi!
Facebook: Ver notificacións. No intre en que ves as notificacións, desaparecen os avisos, porque, loxicamente, as notificacións están lidas... Que cousas máis raras se lles ocorre implementar ós de Facebook non? :o

Ben, pois isto é extensible ós comentarios e todo aquilo que leva notificacións de por medio. Tuenti = Tocawevos.
En canto ó funcionamento hai máis cousiñas, pero creo que se debe a que fun "educado" en Facebook, por tanto, quedarei con esta que é OBXECTIVAMENTE aberrante.

3. O deseño. Gusto persoal. Non me gusta, é unha cor como vulgar, todo dun azul vulgar, uns cadros vulgares e unhas letras vulgares. Si, vulgaridad es una buena palabra. Hortera es un muy buen sinónimo.

4. O tagging. Vale que isto tamén ocorre en Facebook, e non me gusta... Pero en Tuenti xa non ten nome, porque o recomendan e se emprega ata a saciedade.
Os responsables de Tuenti din "Taggea a tus amigos en tus fotos". Y eso está bien... siempre que ellos salgan en dicha foto no? Vamos a ver... porque teño que ver 40 notificacións de fotos nas que fun etiquetado, ter que ir mirando unha a unha para librarme das notificacións e despois chegar á conclusión en que só saio en 4 fotos? O resto son fotos tipo cadeas do Hotmail. Un sinal de tráfico supergracioso, un papa noel medio porno, unha felicitación de nadal s-u-p-e-r-hortera, los diez mandamientos del estudiante vago... A ver. Centrémonos!!! Eu elimino directamente as cadeas do mail, nin sequera as leo!!! Por que agora pretendedes torturarme con isto?

5. A xente. La gente Tuenti es vulgar, hortera y boba por definición. É xente que se toma a rede social coma unha extensión do instituto (nótase que a media de idade baixa considerablemente con respecto a Facebook) ou un lugar de postureo. Abundan as fotos dun mesmo de tipo "collage", co nome en miles de cores pegadas por todas partes. Abunda a xente que comenta estas con cousas de tipo: "Guapooooo. Tío, que guapooooo". [Viva Cervantes!!!]. As fotomontaxes horterísimas que se lle dá por facer á xente. A xente que as comenta con cousas do tipo: "Que chuladaaaaa. Tía, que bien te ha quedao, te acuerdas de ese día?" [Cervantes se revuelve en su tumba...]. As fotos rollo cadena con cen mil comentarios insulsos.
En xeral respírase un ambiente de "que guay soy y como me lo creo, y mira, mira, que soy guay, en serio, jo, tía, somos taaaan guays... pero que guays que somos, jo!".
É a típica xente que escribe mensaxes de tipo <oLa tIA qUe TaL eStaS> con tropecentas mil cores, smileys e simboliños raros [Viva la intelegibilidad...]

Por outra parte, en Tuenti acósante os descoñecidos, a xente envíache mensaxes tipo: "Hola! Soy perico de los palotes y vivo en no sé donde! Que tal?"
Pues me alegro por ti pero... "No le conozco". Y sanseacabó. Esto a min en Facebook non me pasa... nin falla que fai.

Por ultimo, dicir que para min Tuenti é coma unha versión apestosamente españolizada de Facebook que rezuma un horrible olor a butifarra, a cosméticos baratos y a semen de adolescente. Unha versión "castiza y olé" en la que lo que más importa es colgar fotos guays, y ser super-guay, me entiendes tía, jo?

Definitivamente, Facebook non se merece ser comparado con iso. Hostia! Que en Tuenti nin sequera hai aplicacións cona! [As cales en Facebook eu non utilizo demasiado, non son moito de xogos, pero creo que son un puntazo, porque estimulan realmente e de forma sana a interacción social, fomentando valores moito mellores que: "jo tía que guapa soy y como me lo creo".

PD: Si, claro, fixenme unha conta en Tuenti, senón sería un pouco chungo que falase de todo isto sen coñecemento de causa non?
PD2: A miña conta Tuenti xa non existe, non a busquedes ;)

Maquillaje

2009-03-07T13:58:00.004+01:00

Milagrosamente, o outro día cheguei con tempo á estación de tren. Un venres máis Vigo-Santiago. Xusto cando me dirixía a unha taquilla sen xente agardando, van e se me adiantan tres petardas. Nai e fillas / Avoa e fillas. Non o sei moi ben, tampouco importa. O caso é que a mulleriña era a típica muller viguesa maquillada ata o ... e as súas fillas/netas ían polo camiño. Non creo que pasaran dos 16 anos, unha non chegaría ós 13... e ían vestidas coma auténticas señoritas (de compañía, iso si). Pero bueno, eu a este respecto son moi liberal e non me opoño. Que cada un se vista como queira. Eu mesmo a veces me visto un pouco puta e non creo que iso teña nada de malo... ;)

O MALO chega cando a materia gris se suple por pós de Margaret Astor. As tres mulleriñas lidiando cos billetes de tren, que non sabían como interpretar, parando á xente para que lles explicase... Vamos, que tres mulleres do S.XXI non sabían interpretar un simple billete da Renfe (conocidos mundialmente por su gran complejidad!!!).

E digo eu señora, se ve que os seus coñecementos son tan limitados que nin o billete de tren entende, non cre que sería mellor liberar ás súas fillas de tan pesada carga? Facer fincapé na súa formación, facelas libres no mundo de hoxe en día, onde unha muller pode ser máis ca unha cara bonita? Non cre que sería mellor que aprendesen 2 + 2 = 4 antes que a face-la raia do ollo para estar monísimas de la muerte y superfashion?

Vese que non! Nesta sociedade que se burla da xente culta, capaz, formada (será por envexa?) e idolatra a los cuerpos y caras bonitas... vese que non se pode pedir outra cousa.

Definitivamente, como dicían en Airbag:

"La culpa es de los padres, que las visten como putas!"

E saiume maricón!!!

2009-02-25T21:15:00.001+01:00

Na entrada anterior dicía que era apolítico, que a política ma resbalaba un tanto bastante... ben, isto é certo, pero iso non quere dicir que non sexa máis afin ideolóxicamente a uns partidos que a outros.

De feito, non teño ningún problema en confesar que son totalmente contrario á política e ideoloxía que fai o PP. De feito, venme de familia, amigos... vamos, que respiro un ambiente "antiPPero" dende hai anos.

Volvía o outro día con miña nai de mercar trangalladas para o meu cumple cando, inspirado pola [omnipresente] propaganda electoral, se me ocorreu formularlle a seguinte pregunta:

- ¿Mamá, sinceramente, se puideses elixir, que preferirías: que fose do PP, ou maricón?

6 anos despois de sair do armario, vindo dunha muller tan "roja" coma miña nai... esperábame de todo menos a seguinte resposta:

- Home, sinceramente, do PP.

Sorprendeume, pero non me enfadei, alegou o de sempre, que me vira medrar pensando en certa vida para min e que de repente todos eses plans se lle foran ó carallo...
Loxicamente, discutino, relaxadamente, recordándolle todo o que simbolizaba ser afin ó PP por unha parte e, por outra parte o feito de que non tería por que satisfacer as súas expectativas aínda no suposto de ter "saído hetero". Hum... a cousa quedou aí, quedou bastante satisfeita coas miñas explicacións pero non deu totalmente o seu brazo a torcer (moi típico dela).

Ó día seguinte, de novo no coche, solteille:

- Sabes mamá? Agora, "só por joder", vou ser maricón e do PP

;p

El arte de lo inapropiado

2009-02-13T16:22:00.004+01:00

O pasado martes 10 de febreiro asistín a unha pseudoconferencia organizada por Galiza Nova na que Xosé Manuel Beiras (Economista, Presidente da Fundación Galiza Sempre e membro da Executiva Nacional do BNG) e Antolín Alcántara (Sindicalista e membro da Executiva Confederal da CIG) se supuña ían "denunciar os resposábeis da crise económica e propor alternativas en favor das clases populares".

O feito é que a conferencia, ou, como dixen antes "pseudo", deixou bastante que desexar dende o punto de vista técnico e estructural e en moitas ocasións se deixou levar polo patriotismo galego e o discurso demagóxico e populista, pero tampouco se podía esperar algo moi diferente polo acto que era en si: Un acto organizado por xóvenes nacionalistas para a facultade de económicas de Vigo. E con isto pretendo introducir o tema principal desta entrada (de aí o título) que non é precisamente o discurso político. De feito a min a política non é algo que me mova demasiado, se ben é certo que teño certos ideais e principios (como a maioría), pois creo que, á fin e ó cabo, o poder acaba por destruir as boas intencións dos poucos políticos que as teñen. Porque, se no mundo predomina o egoísmo das persoas como individuos, non vexo porque entre a clase política había de ser diferente. Así que isto non se debe interpretar coma un ataque ó nacionalismo galego pois nada máis lonxe da realidade; nin é a miña intención, nin esta entrada trata ese tema.

Sen irme máis polas ramas: Dicía que non xulgarei demasiado o acto en si, pois era un acto dirixido a xóvenes estudiantes que non poderían seguir un discurso altamente técnico "en termos económicos" que seguramente o señor Beiras podería ter confeccionado. Creo que Beiras simplemente ofreceu... un pouco o que se esperaba del. Lo dejo aí, a buen entendedor pocas palabras bastan ;)

Falo do apropiado ou do inapropiado. Creo que o discurso de Beiras foi APROPIADO. A secas.

Non se pode dicir o mesmo do, segundo o responsable no acto de Galiza Nova, fotógrafo do Faro de Vigo encargado de cubri-la noticia. O que este fixo foi MOI INAPROPIADO.

[Nunca na miña vida vin cousa igual!!!]

O suxeito en cuestión era un pipioliño que non debía chegar ós 20 anos. Con isto permítanme dubidar da súa profesionalidade e o seu savoir faire, simplemente pola súa xuventude = inexperiencia. Vestido en plan "rapper" con su gorrito, sus bambas y sus pantalones super flojos, uuuuu... Entrou equipado cunha cámara destas de fotógrafo profesional que impresionan: o típico, cun obxectivo tremendo, cámara "superpro...". E, sentados os poñentes, comezou o seu traballo: Foto tras foto, mentres que os poñentes se ían acomodando. Diferentes posturas, diferentes ángulos... En definitiva, moooitas fotos. MOITAS.

Eu supuxen que todo aquel exceso de fotos se debía, como en tantas outras ocasións teño visto, á necesidade de te-la maior variedade posible e despois poder elixir a mellor ou máis afortunada/adecuada, podendo marchar ós cinco minutos de que comezase o acto para ir cubrir outro acto/suceso. Sen embargo, Antolín Alcántara comezou o seu discurso e o rapaciño (négome a chamarlle fotógrafo a un tío que fai fotos sen parar; sen preparalas e co menor tacto ou coidado do mundo) non diminuiu o número de disparos por minuto. Seguía disparando sen tregua ó señor Alcántara. O ruído do obturador diminuía considerablemente a intelixibilidade do discurso e os flashes estaban cegando ó pobre Alcántara que, baixo a miña percepción, lle botaba algunha que outra mirada asasina... como outros tantos asistentes. Foi graciosísimo ver como o rapaz da cámara acaparaba a atención dos asistentes. Sentado eu nas filas do medio, puiden ver como os que estaban nas filas dianteiras seguían ó tipiño coa mirada, atendendo ó seu próximo movemento incrédulos. Seguiu así un bo rato, a xente cansa, eu con ganas de esganalo...

E chegou un dos momentos cruciais. Sooulle o teléfono móbil. Si, incrible pero certo, oise un son estridente provinte do plasta da cámara. O rapaciño, "ni corto ni perezoso", colleu e comezou subir gradas arriba, pachorrudo como el que más, sen desconecta-lo son, nin colle-lo teléfono, deixando que o auditorio escoitase ben a melodía. A xente flipaba. Eu xa rin por non chorar. Cando chegou arriba, contestou cun "Si?" que resoou en todo o auditorio e de seguido abandonou o mesmo.

Bueno! Valeu a pena, pensei. Polo menos así desfacémonos del.

Pero non ía ser tan doado, ós cinco minutos, volveu, baixou sixilosamente e, como con vergoña, achegou a cámara á cara e... ¡flash! Comezou de novo o espectáculo! Debeu estar en total como 20 minutos ou media hora. Señores!!! Para que diantres pode querer tantísimas fotos dun mesmo discurso dun único home nun mesmo auditorio? A min que mo expliquen, pero non podo entender tal exceso. Eso si, si el señor Alcántara desea un book personal no hace falta que lo encargue, pues ya se lo han hecho!!! :D (yupi!)

Evidentemente, o peor estaba por chegar. Se ao tal Antolín Alcántara se lle facían tantas fotos (perdón pola miña ignorancia pero era a primeira vez que oía falar do home este), cantas fotos se lle podían chegar a facer ó señor Beiras?

Efectivamente, 100 ou 200 veces máis.

Eu creo que nunca sentin unhas ganas tan grandes de lanzarlle algo a alguén. De feito, nunca pensei que tería unha forza de vontade tan grande como para non facelo, porque estaba rodeado de "obxectos arroxadizos" e conseguín aguantarme e non lanzarlle ningún! [Logo dirán que deixar de fumar é complicado... ja!]

A densidade flashes era tal que case parecía un foco adicional. "El ojo lo muestreaba". Beiras xa debía de estar acostumado a imbéciles deste tipo, pero eu non puiden deixar de pensar que en calquera momento, Alcántara estendería unha alfombra vermella e Beiras sacaría de debaixo un fermoso vestido de satén vermello para desfilar ao compás do son da cámara. Sip, imaxinarme a Beiras enfundado nun vestido vermello escotadísimo tamén me fixo ser consciente do ilimitada que pode ser a miña imaxinación.

Despois uniuse outra petarda, sacou de cámara en man, e baixou ata onde os poñentes, chegando a sacar unhas cantas fotos a case un metro de Beiras. Por un momento pensei que a moi pedorra se ía poñer na foto con el, porque non paraba de acercarse.
Entón o neno debeu de picarse e tamén acurtou distancias. Fue entonces cuando sucedio... "El duelo de los capullos integrales!!!". Ambos, cámara en man, a ver quen sacaba máis fotos e dende máis cerca.

Patético. Taaaan patético...

En definitiva. Todo isto viña a que un a veces se da conta do inapropiado que algo pode chegar a ser. Que Beiras non é Britney Spears nin Ana Obregón é algo máis que evidente. E por tanto, cabe supoñer que a reportaxe fotográfica implícita vai ser de distinto calibre. E isto, señores, é algo que se lle debe dicir ó fotógrafo antes se o pobre non é capaz de telo en consideración por si mesmo... porque logo pasa o que pasa... e se dá a imaxe que se dá, ademais de molestar ós asistentes.

Foi, sinceramente, unha vergoña e un insulto ós poucos asistentes que alí estivemos, que nos vimos (pluralizo sen saber realmente a opinión dos demais, pero foi a impresión que me deu) totalmente maltratados polo fotógrafo.

Neno! Aprende a sacar fotos, e o que é máis importante: a cando sacalas!

Borra coma un Teleco

2009-02-09T17:33:00.003+01:00

Bueno, remataron os exames e xa volvo ser persoa. Non direi que esta convocatoria se me fixo longa, porque nada máis lonxe da realidade, foi curta e intensa. O de facer 5 exames en menos de dúas semanas con 4 deles luns, martes e venres... pois ten o seu aquel. Pasa rápido e implacable.

O certo é que no segundo exame que fixen, o de SA, poderíase dicir que oficialmente rematei a goma que comecei a usar cando empecei a carreira.

En primeiro de carreira (alá polo ano 2004), cando vivia na zona de Travesas [Vigo] fora un día a mercar ó Alcampo de Coia unhas cantas cousas, entre as cales se atopou un pack de catro gomas. Pois ben, cinco anos despois, tres desas gomas seguen intactas e rematei unha delas. Co cal, se pode ver que como estudiante quizais non sexa malo, pero como planificador económico son un desastre! Merquei gomas para case vinte anos!!! ;)

Pois nada, aqui tedes a mostra do que borra un teleco:
Esa pequena gomiña era igual á do bufo, de feito traía dúas repetidas... algo que creo recordar me botou bastante para atrás. Por outra parte, pode verse claramente a miña manía, arraigada de pequeno, de deixar o mellor para o final. O certo é que a do bufo era a que menos me gustaba, polo cal decidin deixar a do oso e a do tiburón para o final... como cando de pequeno só utilizaba a cera de cor negra porque era a que menos me gustaba... e tódolos meus debuxos eran negros, para rematar primeiro coa de cor negro e despois ir a polas cores que me gustaban... Que actitude tan rara, iso de reservar o bo para o final... Xa dende tan pequeno!!! É algo case innato, non pode dicirse que viñese de educación. Que ós 4 anos mostrase unha conducta así...
Claro, a profesora estaba super acojonada, porque eran debuxos só negros, con manchóns de la hostia, e a tía debía de pensar que estaba poseído ou era un neno gótico ou algo polo estilo... Total, que chamou a miña nai e llo comentou. Miña nai espabiloume, falando claro, e depois xa utilicei tódalas cores... y todos se quedaron maravillados con mi visión del mundo a color :p claro, que despois da versión B&W tampouco era moi difícil... ;)
Pois anos despois sigo facendo un pouco o mesmo... pero moitísimo menos.

E nada, simplemente recordei isto ó decatarme de que a miña goma chegaba ó seu fin durante un exame no que lle din un uso de digno final, borrei coma un condenado!!! ;) O de gastar tan pouca goma non é realmente que me equivoque pouco (nada máis lonxe da realidade) senón que teño gran predilección por ingresar cartos a mansalva na conta do señor BIC. Bolis BIC xa perdin a conta de cantos usei ó longo da carreira!!! ;)

Pois nada, iso, unha entrada puramente anecdótica para estrena-lo blog no ano 2009.
[Feliz ano, a todo isto, aínda que xa esteamos en Febreiro...]
;)

Frikadas [de fin de ano]

2008-12-29T18:34:00.005+01:00

Xa se me esquecía!!!

Fixen isto hai un par de semanas... a Merchi, a única persoa que con seguridade verá isto... supoño que lle fará bastante chiste... (no me imagino por que).

Vamos, que é unha frikada para que todo o mundo vexa en mans de que tarados está o futuro das telecomunicacións neste país e... porque non, quizais parte do mundo!

A cuestión era facer unha VPN (rede virtual privada). Cos seus routers, enlazadiños e tal... pero sinceramente ó principio a práctica parecía un óso ben duro de roer, e de feito foino!!! E nada, que para darlle alegría á cousa (que cachondeo e bo humor houbo bastante... pero tamén frustración, e en boa cantidade!!!) pois decidimos facer unha rede virtual privada... pero tamén friki e bastante social... con "enlaces" bien hechos y bien "enlazados". Jajajjajaja.

En fin, que para todos os telecos frikis ou outras persoas que se dediquen ó mundo do networking... aí vai a friki-rede "SeattleGrace"!!!

E, con isto, despido provisionalmente o meu blog no ano 2008 (non creo que escriba nin mañá nin pasado... jejeje).

Feliz aninovo 2009!!! :D

RMP o... El tren y tú

2008-12-23T18:56:00.001+01:00

Levo 5 anos sendo un usuario regular do servicio de media distancia de Renfe no eixo atlántico.

Sempre me chamou moitísimo o comportamento da xente minutos antes de subirse ó tren... e é algo que a día de hoxe aínda non consigo entender.

1. Por que todo o mundo se achega o máis posible á vía [como pedindo a berros que algún destes psicópatas que andan soltos polo mundo adiante os empurre co menor dos esforzos ó foso da vía] e se estira, contorsiona, dá paseos cara adiante e atrás na vía e enfoca ó máximo a visión para ver un tren que en canto entre no campo de visión (xusto despois de dá-la curva) será difícil non ver???

2. Por que todo o mundo se agolpa na porta de saida, impedindo que a xente que se baixa poida maniobrar coas maletas, metendo codazos ó do lado se con iso se asegura un posto mellor na cola e incluso facendo sitio mentres a xente baixa para ser aínda máis puñetero e colapsar máis a saída se o revisor non vai dá-la saída ata que vexa que todo o mundo que quere subir ó tren está xa dentro?

Ben, eu, inocente de min, cría que a resposta a esta pregunta era, por unha parte, que neste país a xente ten un civismo nulo e é unha maleducada e unha egoísta porque o único que queren é asegurarse un bo sitio no tren e lles dá igual molestar ó resto da xente, principalmente ós que suben, con tal de consegui-lo asento que queren. Claro, eu dicía, bueno, a ver, teñen un motivo, por cruel e egoísta que sexa. Co cal, se entendemos que hai xente que se basea no "el fin justifica los medios" pois podemos entender (que non aprobar) tal comportamento (egoísta e maleducado a máis non poder, repito). Peeeeeero... De repente, este verán (tras catro anos de viaxes semanais) Renfe sacou o asento reservado nos R-598 e desbaratou tódolos meus esquemas, ideas e teorías.

Agora, cada vez que vexo á xente pelexarse, agolparse e facer maniobras e contorsións absurdas para subir a un R-598 do que a veces aínda está baixando xente e no que teñen un asento [EN CONCRETO, DEFINIDO, PERSOAL E INTRANSFERIBLE] reservado para eles, simplemente penso que A XENTE É, como diría eu mesmo coas miñas propias palabras moitas veces usadas, "RETRASADA MENTAL PROFUNDA".

Prohibido Pensar

2008-12-16T22:01:00.002+01:00

A todo aquel que pensase que dunha biblioteca non poderían salir historias interesantes para blog... Estaba equivocado. Bueno, polo menos ata o punto de coincidir co que a min me resulta interesante! ;)

Ultimamente vou estudiar polas tardes á biblioteca pública de Vigo. É unha das máis tranquiliñas que coñezo. A maior parte da xente é maior, estudiando oposicións... supoño! En xeral a xente é bastante respetuosa, hai bastante silencio e poucas distraccións. Ademais, as mesas son grandes, de oito persoas, como a min me gustan. A iluminación é moi especial, e crea un ambiente moi íntimo e de recluimento... ademáis hai moito espacio (o teito está altísimo) e así evita a sensación de agobio... Vamos, dende o meu punto de vista reúne moitos dos aspectos que a fan boa a unha biblioteca e por iso me gusta ir.

Hoxe cheguei tarde e, aínda por riba, ós 20 minutos de sentar chamoume un amigo por teléfono, co cal saín fóra (nin correndo nin facendo xestos de forma esaxerada, senón moi tranquilo) e decidin coller xusto á saída, nunha zona de tránsito, onde están os baños e as escaleiras que conectan a planta baixa (onde están as taquillas e a recepción), o entre chan (onde está a prensa do día), a planta primeira (onde está a sala de lectura da que saía eu) e a segunda pranta (fechada ó público). Vamos, unha zona na que o ruido que eu fixese falando por teléfono pasaría facilmente inadvertido. Foron precisamente as escaleiras á segunda pranta as que escollín para sentar e falar tranquilamente co meu amigo. Pensei que ó non poder subir a xente á segunda pranta pois non molestaría a ninguén. E de feito, por alí non pasou ninguén durante un bo rato. De repente fíxome que hai un cartel no descanso que reza "Prohibido utiliza-lo teléfono móbil" ou unha mensaxe polo estilo. Comenteillo ó meu amigo e baixei o tono aínda máis, pero non lle dei demasiada importancia porque por alí non pasaba ninguén e non estaba falando o suficientemente alto como para molestar, pois a persoa máis cercana á que puidese molestar estaría a uns 15 metros e separada por unha porta de cristal.

Si, eu que en xeral son bastante repelente coas normas sociais, e que intento cumprir a raxa táboa todas as prohibicións e recomendacións... pois decidin non darlle demasiada importancia porque ó non haber persoas ás que molestar... a norma carecía de sentido, ó meu ver.
E é que, en xeral as normas (tanto as explícitas como as tacitamente acordadas) están para iso, para non interferir na convivencia diaria con outras persoas e non acabar a hostias ou de mala hostia... que é como acabamos a maioría cando vemos que tales nombras non se cumpren...
Neste caso, por ver que non estaba molestando a ninguén, vin que a norma pasaba a segundo plano. Casos coma este hainos a diario por todas partes. Por poñer exemplos:

1. Cando remata o horario de biblioteca a xente recolle e ponse a falar en voz alta. Si, os carteis que rezan "SILENCIO" seguen estando aí, pero evidentemente no contexto -especial- no que se atopa a xente a norma pasa a segundo plano e ninguén se preocupa de gardar silencio porque está claro que todo o mundo ten que marchar (a biblioteca fecha!!) así que o estudio remata e ese silencio xa non é necesario.

2. Nos cines, por educación, mellor non falar para non molestar ós do lado. Pero que ocorre cando un está só no cine? A máis de un nos ten pasado de ir ó cine cun amigo e estar sós... Nese caso levantarse, facer o parvo, falar, bailar... todo é lícito, pois, a quen molestamos? A ninguén... mentres non fagamos destrozos na sala... ;)

3. A praia. En xeral, nas praias non está permitido facer nudismo por "respecto" ó resto das persoas, por non ferir sensibilidades e tal... (discutible, pero aceptado por todos). Verían lóxico que mandasen a alguén a deter a unha persoa que fai nudismo estando só na praia, sen que ninguén o vexa? Supoño quen non... non?

4. Cando estiven en Londres encantábanme dous tipos de letreiro no metro: un, o de mante-lo volume baixo da música dentro do vagón, e o outro, o de posicionarse á dereita nas escaleiras mecánicas. Por que non levar a musica a todo trapo se o vagón vai baleiro? Ou mesmamente poñerse a cantar e a bailar. A norma en ausencia de xente non é necesaria! O mesmo ocorre nas escaleiras... sempre e cando un estea atento que non veña ninguén por detrás ;)

5. Alguén foi á charcutería e, non habendo cola, nin estando ninguén atendido, foi regañado polo persoal que atende ó dirixirnos directamente a el/ela sen coller número? Que sentido ten coller un número se non hai ningunha orde que establecer? Está claro que me vai ter que atender a min, collendo número ou non.

Se o pensamos, todo este tipo de normas son necesarias na presencia de outras persoas pero, unha vez desaparecen as persoas, que sentido teñen?

Non pensou o mesmo a segurata (harpía despiadada!!!) que baixaba da segunda planta e mirándome con cara de can me dixo "Aquí no se puede hablar por teléfono". A miña resposta, un pouco sorprendido (estaba ó tanto da norma pero no caso que me ocupaba parecíame un pouco absurda...) foi "Ah! Só será un momento". Non era certo, a conversa tiña para largo, pero bueno, era unha forma educada de dicirlle "Que máis che dá, aquí non molesto a ninguén, lárgate zorra". A tía seguía alí de pé, fruncindo o ceño máis, e máis, e máis... ata que a súa presencia se me fixo demasiado incómoda (a tía non se movía, só me miraba con cara de "Aquí mando eu, e eu digo que marches para fóra") e despois de que me dixese "Vete a hablar fuera", decidin facer como dixo, non era plan de discutir cunha segurata de media neurona no medio dunha conversación cun amigo, moito máis importante que a educación desa tipa.

E é que non negarei que a tía estaba en todo o dereito de botarme fóra. Había varios carteis de prohibición de uso de teléfonos móbiles e eu claramente estaba incumprindo a norma pero... Nese contexto a norma non tiña sentido!!!

Baixei falar fóra, un pouco anoxado... de feito deume un pouco o pronto, enfadeime bastante, pero seguín coa conversa. Unha vez rematou puxenme a pensar no asunto e deime conta do absurda que fora a situación. A segurata, programada coma un robot, non sabe pensar, e o que é máis, seguramente nin se cuestione as normas impostas. Simplemente, sabendo que ela ten "o cetro do poder" se "limita" a obrigar con todo o seu absurdo poder a cumprir as normas a aquel que se lle antolla. Porque, o máis curioso de todo, é que xusto despois da conversa, volvin entrar, e fixeime que no vestíbulo tamén había un cartel de prohibido usar teléfonos móbiles ó mesmo tempo que me decatei de que a segurata estaba de cháchara cunha tipiña no mostrador. E claro, sentin a tentación de porme falar por teléfono para ver se me viña chamar a atención... Sería a excusa perfecta para pedirlle que se cuestionase a norma. No vestíbulo non se molesta a ninguén, e ademáis xa está ela coa súa conversa de besugo para contamina-lo ambiente acústicamente.
Quizais tras esta proba ela pensase que o cartel non tiña nada que ver co silencio... que quizais fose para evita-las radiacións electromagnéticas emitidas polo móbil, as cales interactúan coas neuronas dos estudiantes facendo un bloqueo mental que inhibe a concentración... Si, probablemente pensase iso... ou directamente non pensase, porque nun traballo coma o seu está prohibido pensar? Non o creo! Só hai que aplicar un pouco de sentido común!!! Pero a tipiña só se dedica a facer que se cumpran as normas... a quen lle interesa. Porque robot si, pero só con aquelas persoas que non son afins, claro!

É aquí cando un entende que laboralmente hai dous tipos de persoas: as que poderían ser reemprazadas por un robot e as que non. Estas últimas pensan, as primeiras, non.
E a segurata é das primeiras. Así, lamento que nun posto público no que hai que tratar con tantas persoas estea sendo ocupado por unha inepta que se prohíbe pensar.

Nota: Que fose seguratA foi unha casualidade da vida. Non pensedes que teño unha cruzada contra as mulleres, nin moitísimo menos, de feito os porteiros de discoteca, eses seres tan extraños que se caracterizan pola súa capacidade de abstraerse de toda racionalidade están ó mesmo nivel ou peor pero, como diría outro blogueiro cercano... a esta habría que violarla y apalearla brutalmente!!! ;p

Romanticismo

2008-12-15T16:34:00.002+01:00

Os que me coñecen saben que non son carne de comedia romántica, de cousas ñoñas e empalagosas tipo "Noviembre Dulce", "La casa de las dagas voladoras"... e outras tantas chuminadas que se producen en Jolibú. É máis, nos momentos "apoteósicos" destas pelis é máis fácil que me descojone antes que me convirta en magdalena humana.

O máis bonito que me dixeron na vida, que me derretiu e que nunca poderei esquecer, facendo que irradiase romanticismo por cada un dos meus poros e deixase un charco [un lago!!!] de baba foi:

<< Qué ganas tiña que botarche un polvo >>

[Non era a primeira vez que o facía]

Chuminos en la biblioteca

2008-12-11T21:12:00.003+01:00

Xa era hora! Xa era hora de que despotricase contra os chuminos da biblioteca.
Sip, xa sei que para ser a segunda entrada do blog xa é un tema algo... pois peculiar, pero weno, é o que me apetece escribir tendo en conta que levo unha semana enteira encerrado na biblioteca... e o que me queda! un ano enteiro máis ou así... yupi!!! :s

En fin, os chuminos na biblioteca son o peor por varias razóns, entre as que podemos destacar as seguintes:

1. As mulleres non estudian. De feito non saben. Onde se viu unha muller intelixente? Ou que chegara alto por outra cousa que non fosen méritos sexuais? As mulleres non poden pensar máis de dous minutos seguidos nalgún tema académico. De feito, no poden parar de pensar en cousas coma planifica-la súa boda, mercar zapatos, pensar como amarrar a un home ou pensar que mercar en Pórtico para renova-la choza... Así que non nos intenten enganar. As mulleres non van á biblioteca a estudiar. Simplemente van de postureo!!!
E senón, fixádevos. As mulleres arréglanse para ir á biblio. Os homes, imos de calquera xeito, en chándal, en pantalón curto... por ir iriamos en pixama ou en calzóns... pero por "decoro" social non o facemos. Elas sen embargo buscan o modeliño perfecto, van encoloniadas ata dicir basta, e levan tódolos complementos posibles, entre eles as gafas de sol... tan necesarias na biblioteca! Claro, necesarias para poder parecer que están estudiando pero mentres estar buscando un home ó que cazar.

2. En canto ós complementos... hai dúas cousas que me repatean. Os bolsos e os tacóns. A ver, que me expliquen que necesidade teñen de porse 5 centímetros de taconazo para ir á biblio! Só para molestar! Para ir facendo ruido, e, por suposto, atrae-la mirada dos homes, que distraídos polo puto golpeteo contra o chan non poden evitar levanta-la mirada... (porque sip, aceptarei que os homes temos unha capacidade de concentración bastante limitada...). Elas as moi modestas pensan que os homes as miran porque están cañón e non se dan conta de que realmente o que fariamos sería que se comesen os seus zapatos e non outra cousa...
En canto ós bolsos, pois nada, levan todo un baul con cousas totalmente necesarias na biblioteca: o kit de maquillaxe, o diario, 2 litros de tinta en diferentes rotuladores e subraiadores, tres kilos en post-its, un paraugas monísimo (aínda que estemos na convocatoria de xuño...), un par de botellas de auga, a cámara de fotos, o mp3, 2 ou 3 móbiles, un chaveiro kilométrico con tropecentos cascabeis, e outras cousas ruidosas colgando... e un longo etcétera que só unha muller podería recordar. Ben. Non é que me moleste que leven todo iso no bolso, de feito, se keren carrexar con todo ese peso subidas en taconazos de 5cm... pois alá elas e a saúde das súas costas (cun pouco de sorte estará tan plana que non lle pesarán tamén as tetas...). O que me jode realmente, me jode... é que baleiran directamente o bolso ocupando non só o seu sitio, senón os que están inmediatamente á esquerda, dereita e cun pouco de mala sorte tamén o de enfrente... lóxico, co sensibles e solidarias que son as mulleres, que outra cousa ían facer se non ocupar 4 sitios deixando a outras persoas que veñen realmente a estudiar sen sitio? :)

3. Como xa dixen antes, van de postureo. E o "mellor" de todo é que non lles serve ir soas. Non, teñen que levar a unha amiga como mínimo, cando non vai todo o grupiño. Deste xeito, se unha muller chega á biblioteca antes que as súas amigas (pfff, sip, como se as mulleres fosen amigas unhas das outras...) non só ocupan os seus 4 postos de rigor, senon que reservan para as outras. Co cal, se supoñemos que unha tipiña se ven con 3 amigas máis... saen uns cálculos de 15 postos ocupados por unha soa tía. Probablemente as súas amigas non cheguen en 2, 3 horas... ou quizais na xornada de tarde. Unha vez chega outra/s petarda/s as tías teñen que porse a falar. Non o poden evitar. E fan cousas tan intelixentes como que cando a outra chega, e xa sen colle-los seus bártulos e prepararse para porse a "estudiar", se poña a falar coa súa outra en plan "tía, tía, que fuerte, que fuerrrrteeeeee!!!!!" para ó cabo de media hora decidan sair a tomarse un café. Claro, lóxico, na biblioteca estase máis quentiño, sentadiño e trankiliño... para que sair fora a falar? Despois van ó café, tiranse outra media hora de cotilleo, e volven co café a medio beber para estar outro tanto rato falando na biblioteca... ata que por fin rematan o café e intúen que será hora de porse a estudiar...

4. O móbil. Se coas petardas que acompañan á tipiña xa parecía máis que suficiente... ai! inocentes! Non! Faltan os desprazamentos do móbil ó longo da mesa da biblioteca. Por suposto, ten que estar ben enriba da mesa e coa vibración posta para que cando soe se enteren.
Unha vez soa o móbil e todo o arredor cercano puido comprobar que a rapaza esta ten vida social fóra da biblioteca... poden pasar dúas cousas, principalmente:
4.1. SMS. Neste caso, lerá a mensaxe, facendo moitos aspaventos para que todo o mundo vexa que a mensaxe dicía algo interesante e non era simplemente "Le informamos que el importe de su próxima factura será de 178,56€". Así, terá que rirse así como disimuladamente, mirando que non molesta a ninguén (realmente, asegurándose de que alguén a ve le-la mensaxe), e despois dará unhas voltas co móbil como dicindo "Venga, va, voy a responderte, jo!". E nada, aí se pon a teclexar no móbil sabe dios que estupideces pero que lle leva 5 ou 10 minutos, aí acribillando o móbil...
4.2. Chamada. Este outro caso é o peor. Hai dúas variantes. Que a tía saia escopeteada armando un escándalo de tres pares de collóns entre os seus tacóns, o bolso e que xa colleu o móbil e lle está berreando "ESPERA, QUE ESTOY EN LA BIBLIOTECA!!!". QUE XA O SABEMOS CHORVA!!! E NÓS TAMÉN, DESEXANDO QUE TE PIRES DUNHA VEZ!!!
Ou ben, que colla o móbil toda chea de razón e se poña a "susurrar" por teléfono, ata que ve que ten tropecentas miradas de odio clavadas en ela e decide optar por sair correndo facendo o da primeira opción. Yupi...

5. As pulseiras. Esto debería estar no apartado de complementos, pero merece mención a parte especial, porque ten delito. Hai mulleres (non todas) que levan puseiras dende a man ata o cóbado e ás que lles encanta disfrutar do ruidiño que fan ó chocar entre elas e coa mesa cando escriben... ah! que sonido tan delicioso!!!

6. As golosinas e o chocolate. Recoñezamos que as mulleres teñen esa marabillosa imposibilidade de "non picar entre horas". En fin... Bueno, pois nada, que esquecendo momentaneamente que teñen que garda-la figura para poder escravizar a un hetero pánfilo baboso... pois nada, mercan bolsas enormes de golosinas... e a obrigada bolsa de Maltesers. Y que empiece la música!!! Plastiquillo por akí, plastiquillo por allá... e aínda encima comparten entre elas, así que ademais a bolsa anda voando dun sitio para outro para facer aínda máis ruido... Ai! Que majas ellas! Que majas!!!

7. O nomadismo. Ten dúas variantes. Hainas que das que van de turismo, xa nin levan libros nin nada (bueno, polo menos son honestas!) senón que van de visita. Ou ben de cotilleo con outros chuminos ou ben en plan calientapollas (porque o megabolso, os taconazos e o megamodeliño seguen incluídos, evidentemente!!!). Despois están as zopencas. Si, aquelas que se pasan todo o rato buscando a alguén que "lles resolva dúbidas"... e por suposto, se é un home, mellor que mellor. Bueno, estas tamén son honestas, recoñecen que dunha muller nunca atoparían a resposta á súa dúbida... por moi ficticia que sexa! (porque as dúbidas trascendentais acerca de se mercar os zapatos en rosa fucsia ou rosa claro inclúoas como cotilleo coas outras mulleres).

En fin... que se as mulleres agora mesmo son o 60% dos alumnos nas universidades españolas e son o futuro do país... Se acerca el apocalipsis!!!!

PD: Merchi es la excepción que confirma la regla, por supuesto!!!

Bienvenida... Merchi es Dios!!!

2008-12-10T12:25:00.000+01:00

Bueno... This is the beggining of the end!!! Vamos, que Dios = Jesucristo = Merchi (recordemos, no Virgen!!!) ha conseguido lo que en un principio parecía imposible: rematar LC!!! Siiiiii!!!! E nada, agora estabame ilustrando acerca de cantos outros temas mundiais deses tan interesantes que ela domina por internet! E así cheguei á miña primeira entrada do meu primeiro blog... que por suposto non prometo que saia a diante, pero weno, polo menos a ilusión de comezalo está aí.

A idea é que eu aquí irei escribindo cousiñas... algunhas máis interesantes que outras supoño, pero sempre intentando que sexan algo divertidas e que consigan sacar algun sorriso, que é o que merece a pena (dende o meu punto de vista) ó longo do día. Un momento para sorrir :)

Agora mesmo estaba plantexandolle a MerchiGod a posibilidade de entrar no seu foro de melenudos para facer apoloxía de Britney... jijiji. Evidentemente, ela suxeriu que sería un suicidio internauta, pero weno... pode ser interesante como "experimento" sociolóxico. Porque a fin de contas... que fai mellor unha música con respecto a outra? Máis ben supoño que serán prexuícios ou gustos, pero non creo que a calidade da música que lle compoñen a Britney (porque evidentemente a muller esta non sabe nin o que é unha corchea) non ten nada que a defina dende un punto de vista técnico e obxectivo como peor... non? Supoño.

Pois nada, en principio esta é a mensaxe de benvida... A ver se me animo e escribo máis cousas... e non fago monólogo tras monólogo, que sería un pouco raro... ;)

Se se leva a cabo o experimento irei comentando resultados... :D

yupi!!! :D